Eksperymentalny odbiór Elektro L3 LRIT z anteny Helicone

Experimental Elektro L3 LRIT Reception on the Helicone Antenna

Stanowisko z anteną Helicone wycelowaną w satelitę Elektro L3
Antena Helicone na statywie podczas próby odbioru satelity geostacjonarnego Elektro L3 w paśmie L.

29 kwietnia 2025 r. przeprowadziłem eksperymentalny odbiór Elektro L3 LRIT z anteny Helicone. SNR w granicach 0.9–1.3 dB, czyli na samej krawędzi odbioru. Da się, ale nie polecam – chwilami wydawało się, że nawet oddychanie w pobliżu anteny wpływa na siłę sygnału.

Konfiguracja sprzętowa i wyniki eksperymentu

Antena Helicone została skonstruowana głównie do mobilnego odbioru satelitów polarnych (LEO), jednak ten test miał sprawdzić jej zachowanie przy sygnale ze stacji geostacjonarnej oddalonej o blisko 36 000 km.

Tor odbiorczy:
• Antena: Helicone 1700 MHz na statywie fotograficznym w terenie.
• Odbiornik: RTL-SDR.
• Przedwzmacniacz: Nooelec SAWbird+ GOES – wyselekcjonowany z kilku posiadanych egzemplarzy, ponieważ pomiary wykazały, że parametry szumowe i wzmocnienie poszczególnych sztuk znacząco się różnią. Przy sygnale na progu dekodowania ten ułamek decybela zadecydował o powodzeniu próby.
• Oprogramowanie: SatDump na laptopie polowym.

Odbiór sygnału LRIT z satelity Elektro L3 zakończył się powodzeniem, ale uzyskany stosunek sygnału do szumu (SNR) wynosił jedynie 0.9–1.3 dB. Był to poziom na samej krawędzi możliwości dekodowania – każda drobna zmiana warunków lub ruch w otoczeniu anteny natychmiast wpływały na siłę sygnału. Mimo to udało się zdekodować obrazy Ziemi z transmisji: pełną tarczę w kanale podczerwieni oraz kadr z sierpem Ziemi w świetle widzialnym.

Fotografie z próby i odebrane obrazy